Zij

“Fijne dag …”, zegt ze met haar vertrouwde accent.
Zeulend met 2 zware tassen kijk ik haar vluchtig aan en zeg: “Dank je. Jij ook!”

Ze is er al zolang ik me kan herinneren. De lange donkere haren, de felle ogen.
Misschien had ze het langzaam opbollen van mijn buik opgemerkt. Mijn trotse blik. Soms innig verstrengeld met mijn lief. Later, met de kinderwagen, waar je onderop zo lekker veel boodschappen kwijt kon. Nog wat later, weer een bolle buik, een tweelingwandelwagen.
Altijd was ze daar. Vrolijk, als de zon scheen, verkrampt in de vrieskou, zacht zingend, soms apathisch voor zich uit starend, maar meestal met een glimlach om haar mond.

Ze zag mijn betraande gezicht toen ik mijn zoon voor het eerst naar de peuterspeelzaal had gebracht, en hem huilend had achtergelaten.
Ze zag mij lopen, grinnikend, al kijkend naar het scherm van mijn smartphone.
Ze zag mij, meestal gehaast, nog snel een boodschap halen.

Ze ziet mij, vaak alleen, soms met een huppelend meisje. Soms met een jongen in een buggy. Ze kijkt, ze knipoogt, ze lacht. Ik lach terug.

Af en toe geef ik haar iets, of ik koop een krantje. Het voelt ongemakkelijk, met mijn tas vol etenswaren. Net zo ongemakkelijk als haar “een fijne dag” wensen.
Ik weet het niet, waarom ze daar zo staat. In een vreemd land. Ik heb geen idee, waar ze eet, waar ze slaapt, of ze familie om zich heen heeft. Of ze kinderen heeft. Of die misschien graag wil. Hoe het voelt om daar ’s morgens te gaan staan, dag in, dag uit. Een lange dag staan. Hongerig, misschien. Hopend op gulle gevers. Krijgt ze veel geld? Mag ze het zelf houden? Krijgt ze op haar kop als het te weinig is? Is ze erg ongelukkig of valt het wel mee? Waar droomt ze van?

Als ik aan kom lopen zegt ze: “Hoe gaat het.” Alsof het een opmerking is, geen vraag.
Ik heb wel eens de neiging gehad om “ellendig” te zeggen. Ontelbare slapeloze nachten op rij, een grijze massa ongrijpbare zorgen. Maar haar melancholische blik, haar zachte, hoge gezang, het maakt dat ik snel een glimlachje tevoorschijn tover, dat meestal blijft hangen.
Het leven wordt wat milder als je glimlacht, dat weten we wel, zij en ik.

Advertenties

2 thoughts on “Zij

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s