Fijne vakantie!

“Fijne vakantie! Geniet ervan!”
“Ja, nou, doen we! Jullie ook!”
“Nog leuke plannen?”
“Ach, we zien wel, dat gaat wel lukken!”

Gonzende gezelligheid bij Rianne’s school. Een tas vol knutselwerkjes mee. Met een opgeruimd vakantiegevoel probeer ik iets weg te drukken. Iets zwaars, wat daar ergens hangt, boven mijn hoofd. Twee weken geen school voor Tom.
Ach, het komt wel goed. We kijken blij. Het is vakantie.

De eerste maandag van de meivakantie heeft Tom het vóór 8 uur al een aantal keer geroepen: “School? School?”
Al meerdere malen heb ik samen met hem naar zijn picto-weekoverzicht gegeken, en hem gewezen op de foto’s van zijn school met een rode rand eromheen en een kruis erdoor. “Geen school vandaag”, betekent dat. Hij lijkt het te snappen. Herhaalt zelfs: “Niet naar school. Vakantie.” Maar na 5 minuten vraagt hij het weer. “School?”
Het is heel fijn dat hij zo graag naar school gaat. De vaste structuur daar, hij vaart er zeer wel bij. Het wegvallen ervan is moeilijk. Weekenden en vakanties, voor Tom hoeft het niet.
Maar het is vakantie! En de zon schijnt! Korte broeken, rokjes, blote armen en benen. Heerlijk. Het is warm, de tuindeur kan open. Eindelijk.

Oja. Zo was dat. Slik.
Tom die zich steeds wil uitkleden –het vaak ook doet als ik niet oplet, en dan poedelnaakt door de tuin rent, zijn kleren en luier rondslingerend-. Tom die steeds roept om een badje, want ja dat hoort erbij als we in de tuin zijn en de zon schijnt. Een badje in de tuin is echter niet zo handig met hem, door zijn uitkleed- en poepgedrag.

En, oja. Rianne die op de trampoline wil en Tom ook, en dat moet dan omdebeurt, maar dat snapt Tom niet goed en gaat hard gillen, waarop ik Rianne laat “inschikken” –ach, lieverd, laat hem maar even- en mij daar vervolgens vreselijk schuldig over voel en een groot toekomstig brussentrauma voor Rianne vermoed.

Oja, zomer, dat is als Tom ineens gilt van de pijn –want altijd op blote voeten loopt (nee, echt, hij houdt zijn Crocs, sandalen of wat dan ook niet aan), en er vier volwassenen nodig zijn om een eventuele splinter eruit te halen.

Oja, die tuindeur. Dat is waar ook. Die moet dus dicht, van Tom. Die mag niet open, want, tja, dat hoort niet. Schijnbaar. Maar ik wil hem open, ik ben toch verdorie de moeder hier. Paniek in zijn ogen, strijd, gejammer, gegil.

En de grendel van de schuttingdeur. Die is, als Tom op een kruk of stoel klimt, ineens binnen handbereik. Alle stoelen uit de tuin halen is geen optie. Goed opletten dus. Hem in het oog houden. Niet even snel naar de wc.

Ach, en die kraan in de tuin. Daar mag hij dus niet aanzitten. Wat hij wel doet. Want water is zo leuk. 2 tellen niet opletten en hij is drijfnat. En kleedt zich uit.

Gegil in de tuin. Onrust. Buren die vast van alles denken. Graag weg willen, maar waarheen. In mijn eentje met beide kinderen naar een speeltuin gaan is zó stressvol.

Maar, we hebben hulp! Geweldige mensen die Tom een paar uur meenemen op de fiets of in de buggy. Naar een speeltuin. Of met hem thuisblijven zodat ik met Rianne eropuit kan. Het is fijn, het laadt op. Het zorgt ervoor dat ik leuke dingen kan doen met Rianne, vaak met een vriendinnetje erbij. Het geeft wat ontspanning en een tevreden gevoel. Ze zijn onmisbaar, onze begeleidsters. Ik heb eraan moeten wennen, een aantal keer per week hulpverleners over de vloer. Aanvankelijk ging ik een soort gastvrouw spelen. Alles moest netjes zijn, Tom moest kant en klaar, verschoond en fris zijn, zijn tas ingepakt. De koffie klaar. Langzaamaan heb ik dat wat losgelaten. Een belangrijk doel van deze hulp is het ontlasten van de rest van het gezin. Nog steeds ben ik geneigd om, als Tom verschoond moet worden en ik ben tegelijk met een begeleidster in huis, te roepen: “ik doe het wel hoor!” Maar ik leer het. Steeds beter.

Het klinkt misschien raar, maar ik vraag me af wat jullie denken. En ik wil me dat eigenlijk niet afvragen. Ik voel de behoefte me te verdedigen. En daar word ik dan weer boos van. Op mezelf. Maar ik kan het niet laten… Dus bij deze:

Echt, ik probeer consequent te zijn.
Echt, ik geef Tom niet altijd zijn zin als hij gilt. Bijna nooit. Echt.
Echt, ik blijf herhalen dat hij zijn sandalen aan moet houden.
Echt, ik wil dolgraag dat hij zindelijk wordt, maar we hebben al zoveel geprobeerd.
Echt, ik stuur hem terug zijn bed in als hij er ’s nachts uit komt. Soms wel 6 keer achter elkaar.
Echt, het is heel stressvol met beide kinderen in een speeltuin, want Tom loopt weg en Rianne wil geduwd worden op de schommel, en Tom moet continu begeleid worden in de buurt van andere (jongere) kinderen, en hij wil nooit meer weg, wat soms heel heftig is.

Echt, ik begrijp dat in alle gezinnen met jonge kinderen het wel eens botst. Het soms heel zwaar kan zijn.Echt, ik ben heel blij en tevreden met de hulp die we hebben. Ja, we hebben PGB. Dat waar momenteel zoveel over wordt geroepen door mensen die Geen Idee hebben. Het Persoonsgebonden Budget zorgt ervoor dat wij hulp kunnen inzetten op de manier die het best passend is. Nee, je mag er geen spullen voor kopen. Je koopt zorg in. Mensen. Die mensen waar je je kind in vertrouwen aan meegeeft. Op de tijdstippen waarop het daadwerkelijk ontlastend is.
Echt, we hebben het nodig. (Die vind ik nog het moeilijkst om hardop te zeggen. Schrijven lukt wel.)

En echt, ik wil het eigenlijk liever niet, die anderen die mijn zoon meenemen, hoe lief ze ook zijn. Ik zou zo graag zelf met mijn kinderen eropuit gaan. Met de bus, met de trein. Naar wat-dan-ook. Eén of ander kindermuseum. Een sprookjespark. Een grote speeltuin, een dierenpark. Gewoon, een ijsje gaan eten in de stad. “Kijk Tom, dat is het stadhuis van Gouda. Mooi hè.”
Of een dagje naar Delft. “Kijk Tom, daar woonde mama vroeger.” “Daar zijn papa en mama getrouwd.”

Ik bracht hem net naar bed. “Ga je lekker slapen, lieve Tom? De hele nacht door, alsjeblieft? Dan maken we er morgen weer een gezellige dag van.”
Veel te veel woorden, voor een veel te vol hoofdje.
Dat frisgewassen jochie, haren gekamd, knuffelgiraf in zijn armen, dat lachende bekkie. Daar word ik altijd blij van. En daar doe ik alles voor. Alles wat ik kan. Écht.

 

 

In 2013 gepubliceerd op http://www.hetkinderpunt.nl

Advertenties

4 thoughts on “Fijne vakantie!

  1. Lieve Esther,

    Ik ken je alleen van je stukjes die je schrijft. Ik weet niet uit eigen ervaring de dingen die jij beschrijft. Maar je stukjes raken me en ik vind je een kanjer! Jij hoeft je niet te verontschuldigen. Als iemand het niet snapt en je veroordeelt, jammer dan. Als jij maar weet hoe het allemaal zit. Ik wens je toch een fijne vakantie toe en veel sterkte, maar ook Gods zegen in je dagelijks leven en je gezin!

    • Dankjewel Jacolien! Dat is fijn! Dit blog is van 3 jaar geleden, ik heb het ooit elders gepubliceerd (op Het Kinderpunt, een site die niet meer bestaat), en nu op verzoek ook hier neergezet. Er is niet veel veranderd in zijn gedrag, alleen hebben we inmiddels wel meer hulp. Dat scheelt enorm. 🙂 Ik wens jou ook een fijne vakantie! Liefs, Esther

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s