Morgen

Mensen die mij iets langer kennen, hebben het me vast wel eens horen zeggen: “Ach, het is overal wat.” of “Er is niemand met wie ik wil ruilen.” En, op mindere dagen: “Morgen ziet alles er weer anders uit.”
Dat meen ik. En het is ook zo. Meestal.

Slaapgebrek doet veel met een mens. Jarenlang meerdere keren per week nachtelijke onderbrekingen, vaak al tussen 1.00 en 3.00, waarbij er zelden nog geslapen wordt, is kwellend. Het zorgt ervoor dat alles een beetje grijs wordt. Dat de simpelste social talk een opgave wordt. Het concentreren op wat die ander zegt en daar adequaat op reageren. Het liefst nog met wat empathie, met een kien grapje, wat diepgang, de juiste vragen. De simpelste klussen in huis, het schrijven van mails, het voeren van een telefoongesprek. Administratie, contact met hulpverleners. Zorgen lijken zwaarder. Rare gedachten dringen zich op. Neerslachtigheid ligt op de loer.

Het is overal wat. Ik wil met niemand ruilen.
Ik vind het leuk om te horen over andermans uitstapjes en vakantieplannen. Ik word nog steeds gelukkig van een goedgelukte taart, van het winnen van een spelletje, van de zon in m’n gezicht. Van een wijntje en een kaasje. Van lieve vrienden en familie. Van de kinderen, veilig thuis, slapend in hun bed. En mijn man, mijn superman.

Meestal is het goed zoals het is. Dan koester ik de structuur die Tom zo hard nodig heeft. En soms vervloek ik het. Dan vergeet ik dat morgen alles er weer anders uitziet.

Hoewel ik graag kijk naar wat wel kan, valt het niet te ontkennen dat het hebben van een kind als Tom erg beperkend is voor het gezinsleven. Gelukkig hebben we een buggy.
“Hij kan toch lopen?” horen wij wel eens.
Ja, hij kan gelukkig goed lopen. Alleen wil hij zelden dezelfde kant op als wij. Graag rent hij de verkeerde kant op, de gevaren van verkeer en water niet ziend, of, en dat gebeurt ook vaak, hij gaat op de grond liggen. Het liefst midden op straat. Hij is dan moeilijk mee te krijgen. Geduld, tellen, optillen…
Dus hebben we voor Tom, een jongen die prima kan lopen en graag hard rent, een buggy. Speciaal voor grotere kinderen. Daardoor hebben we iets meer mogelijkheden om weg te gaan. Tom kan er niet zelf uit doordat hij vastzit met een gordel. Gelukkig laat hij zich meestal wel graag rijden, mits het niet te lang duurt.

Nee, ik hoef met niemand te ruilen. Het is overal wat.
Geen levensbedreigende narigheid bij ons, een fijn huis, een grote tuin, veel liefde, onze onzichtbare Krachtbron-met-hoofdletter. Ik weet het wel hoor.
Maar soms reageer ik misschien iets minder enthousiast op wat je me vertelt. Of herinner ik me niet meer dat je het me al had verteld. Of bel ik een afspraak af. Gewoon, omdat het even niet gaat.

Vanmorgen bouwde Tom een windmolen van Knexx. Dat doet hij wel vaker, sterker nog, het is zijn voornaamste bezigheid. Het liefst klemt hij de stelen ervan tussen 2 stoelen in zodat de molentjes rechtop blijven staan en hij ze rond kan draaien. Met zijn hoofd leunend op zijn ene hand, draaiend met zijn andere hand. Altijd hetzelfde. Die stoelen tegen elkaar aan, de molentjes ertussen. En steeds weer onrust en gegil als ik de stoelen weer op hun plaats zette.
Vanmorgen klonk er ineens een blije kreet. Vol trots wees Tom ernaar: een staande windmolen. Met voet. Zelf ontworpen en gemaakt. Wauw.
Gisteren dacht ik het nog: “Morgen ziet alles er weer anders uit.” En op dat moment wist ik dat het waar was.

IMAG0682_windmolen

Advertenties

2 thoughts on “Morgen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s