Lieve zoon,

Vaak vraag ik me af wat er in je hoofd omgaat. Is het vooral chaos of soms ook juist helemaal stil?

Vaak vraag ik me af hoe erg jij lijdt onder je autisme. Je weet tenslotte niet beter. Ik probeer me voor te stellen hoe het moet zijn om niet goed onder woorden te kunnen brengen wat je wilt, wat je voelt, wat je bedoelt. En hoe jij dat ervaart. Ken je gevoelens van eenzaamheid? Voel je je opgesloten?

Liever niet te vaak vraag ik me af hoe het zou zijn om eens echt met je te kunnen praten. Ik heb ooit gedroomd dat je “genezen” was, en tegen me zei dat het “best vervelend was om autistisch te zijn”. Onzin. Dromen zijn bedrog. Toch heeft het me nog lang beziggehouden. En heb ik nog af en toe stiekem gekeken of het waasje voor je ogen al minder werd.

Soms fluister ik in je oor. Dat ik je begrijp. Dat ik altijd voor je zal zorgen. Dat het allemaal goed is. Dan giechel je, omdat het kietelt. Ik giechel met je mee.

Advertenties

3 thoughts on “Lieve zoon,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s